Bijna een jaar hebben we hier naar uitgekeken en naar toe geleefd. Al hadden de laatste maanden voor ons beide nog wel wat tegenslagen. Blessures speelden daarbij een belangrijke rol en helaas kwam daar bij mezelf begin december 2010 de constatering bij dat ik een trombosebeen heb. Maanden last gehad van mijn rechterbeen, een raadsel waar de pijn nou vandaan kwam en na de nodige dokter-bezoekjes toch maar naar het ziekenhuis, nachtje moeten blijven en de ochtend erna was er duidelijkheid. Eindelijk wist is wat ik had. Was er blij mee dat ik eindelijk wist wat ik had maar ineens ook super onzeker of de vakantie wel door zou kunnen gaan. Want ja, mag ik wel vliegen, hoe gaat het dan met lopen, mag dat wel,…. vragen vragen en nog eens vragen. En dat is al over 4 weken….. Gelukkig werden deze snel beantwoord en nadat ik te horen kreeg dat ook vliegen en wandelen helemaal geen probleem was werd ik super blij en in een sneltreinvaart probeerde ik toch nog wat te wandelen. Hardlopend mijn eerste halve marathon lopen had ik allang al uit mijn hoofd gezet. Zeker nadat ik wist dat je er 3:45h over mocht doen. Ook wandelend was is dat haalbaar. Ik de laatste 3 weken van 2010 dan toch nog maar snel wat kilometers gewandeld. Met mijn been en de steunkousen ging dat prima en twee weken voor vertrek liep ik 15,1 kilometer in 2:33h dus ik was er van overtuigd dat ik die 21,1km zeker binnen de 3:45 zou kunnen gaan lopen. Al had ik nog nooit eerder verder gelopen dan de 16,1km van de Dam tot Dam loop. Ik had er zin in en wist zeker dat ik die 21,1 kilometer ook wel zou gaan lopen. Dus nadat het met mijn been steeds beter ging door de medicatie en steunkousen (nog even een weetje hierover: ik heb een bovenbeensteunkous welke ik in totaal 3 tot 4 maanden moet gaan dragen en een onderbeensteunkous welke ik 2 jaar moet gaan dragen en daarbij de medicijnen,… das van de zomer te bepalen of ik dan mag stoppen of nog moet doorgaan met de pilletjes. Maar vooralsnog gaan het steeds beter) had ik er echt alle vertrouwen in gekregen en ontzettend veel zin in de vakantie. Hoe zou het er nu zijn, 5,5 jaar later. Toen onze huwelijksreis. En haha, wie had toen ooit kunnen verwachten dat we weer terug zouden gaan en dan nog wel om een marathonweekend. Terug naar Orlando wilden we zeker al had ik een paar jaar geleden niet kunnen denken om deze reden weer heen te gaan.

maandag 3 januari 2011, de reis naar Orlando

….. was het dan zo ver. Raymond zijn ouders wilden ons wel naar Schiphol brengen dus hoefden we dit keer geen taxi te regelen. Echt prettig! Rond de klok van 10 uur in de ochtend werden we opgehaald. Het verkeer zat alles mee en waren ruim op tijd daar om de koffers alleen nog in te checken. De rest hadden we thuis al gedaan. En met de fantastische hulp van Globe Reisburo Wieringerwerf, had ik mooi een stoel aan het gangpad. Zodat ik makkelijk mijn been kon strekken en ook op kon gaan staan wanneer ik wilde en daar niemand mee lastig hoefde te vallen. Helaas zaten we niet naast elkaar maar schuin achter elkaar. Tja, jammer maar ach, we hadden 10 dagen in het vooruitzicht om samen te zijn. Het wachten op Schiphol was eigenlijk best snel voorbij. Even wat gegeten, Raymond nog een fotocameraatje gekocht en verder wat ge-Ipad. Lees verder →