Maandag, 21 september 2009
Vandaag, een dag na mijn eerste Dam tot Damloop, zit ik er lichamelijk niet zo heel fijntjes bij. Alles wat maar zeer kan doen voeten, benen en rug doet ook pijn. Wat een aanslag op mijn lichaam zeg. Maar oh wat ben ik trots op mezelf. Ik heb het gehaald. Al was het zwaar, heel zwaar. Ik ging de Damloop in met een beste blessure aan mijn rug/hamstring/knie. Al een paar keer naar de fysio geweest. Dat hielp gelukkig wel en had dan ook tijdens de 10EM weinig tot geen last van mijn rug. Daar-en-tegen na de 11 km veel last van mijn hamstring en knie. Wat een ellende. Maar ik was toen al ruim over de helft en moest doorgaan. Door over de Noord IJ- en Zeeweg richting de Zuiddijk. En tot slot de Peperstraat. Daar waar de finish was. Oh zo blij dat ik de 10EM heb uitgelopen. Al is de tijd eerlijk gezegd waardeloos. 2:17:51, ik heb het gehaald. 16,1 km, mijn langste afstand tot nu toe.
PARCOURS
Dus ja, geen wereldtijd neer gezet maar ik heb het als super ervaren. Wat een geweldig, de Dam tot Damloop! Tuurlijk werkte het weer ook goed mee en maakte het plaatje helemaal compleet. Volgend jaar hoop ik weer aan de start te staan. Maar dan wel zonder blessure en ik dan wel een tijd onder de twee uur te gaan zetten. Ach, nog een jaar te gaan. Dus nog heel veel trainen. Dus moet gaan lukken.
Mijn startnummer
Raymond en ik zijn op zaterdag 19 september al naar Zaandam gegaan. We mochten dit weekend gebruik maken van het huis van mijn vriendin Saskia. Zij woont in Zaandam en ging zelf naar de Draverij in Medemblik. Dus erg lief van haar dat wij in haar huisje mochten verblijven. Ik moest zaterdag eerst nog werken en ging om half 3 snel naar huis. Vrijdagavond had ik mijn tas al gepakt dus alleen nog even een paar boodschapjes in de krat doen, omkleden, spullen in de auto en rond 3 uur reden we dus van huis. Nu zal je denken…. De Damloop is toch op zondag. Normaal wel ja. Maar laat het dit jaar de 25e editie zijn en er een extra Dam tot Damloop by Night is. En daar doet Raymond ook aan mee. Hij loopt deze dus twee keer. Zaterdagavond en zondagmiddag. Ik doe het hem niet na. Ik heb al moeite met 1x haha. Maar goed, na dat Raymond zich had omgekleed zijn we naar de sporthal De Vang gelopen. Dat was best nog een stukje lopen. Daar aangkomen stonden de pendelbussen al klaar en stapte hij dan ook gelijk maar in. Dat was al wel een leuk gezicht hoor. Alle deelnemers hadden voor deze speciale editie namelijk hetzelfde paarse T-shirt aan. Dat zou helemaal een mooi gezicht zijn als alle 25.000 deelnemers in een lange sliert over de weg zou lopen. En groot paars lint van mensen. En dat werd het ook. Nadat ik een paar uur de tijd volgebracht had met het jubileum T-shirt te hebben opgehaald, winkelen in Zaandam en een happie eten, ben ik ruim op tijd weer naar de finish gelopen.
Het Jubileum Shirt – 25 jaar Dam tot Damloop
Daar waar Raymond ook zijn eerste Dam tot Damloop zou eindigen. Ik heb daar ruim een uur op heb staan wachten maar nadat de eerste 20 over de finish waren gegaan volgend er steeds meer. Steeds meer paarse shirt die richting de finishlijn liepen. En moet zeggen, dat is best lastig zoeken dan. Normaal zoek je naar een bepaald shirt maar helaas, dat ging nu niet op. Ik wist wel rond welke tijd hij ongeveer binnen zou kunnen komen. Dus met m’n fototoestel in de aanslag wachten op mijn hubbie. En ja wel hoor. Daar kwam hij aan. Trots dat ik was zwaaide ik uitbundig zodat ook hij mij zag staan en dat lukte! En met een tijd van 1:24:22 liep hij over de finish. Bewust wat rustiger aan gedaan voor zijn doen want ja, de dag erop moest hij nog een keer. Na onvangst van zijn medaille en het jubileimboek “25 jaar Dam tot Damloop” liepen we samen naar de waterpost. Daar nog wat gedronken, trainingsjasje aan getrokken en liepen we samen weer terug naar huis. Even uitpuffen, online een pizzaatje besteld, ondertussen even douchen en daarna op de bank geploft pizza eten. Het werd niet laat. Rond half elf lagen we al in bed. Raymond best uitgeput na zijn run en ik gewoon lovig van een dag werken en de avond lekker in de buitenlucht.
Zondagochtend om 8 uur ging de wekker weer. Gelijk uit bed, douchen en ontbijten. Kleding, schoenen, horloge en meer klaar leggen en mezelf voorbereiden op mijn eerste Dam tot Damloop. En ik moet eerlijk zeggen, ik was best zenuwachtig. Normaal bij een wedstrijd voel je de kriebels wel even door je lichaam gaan maar dit keer…. Nee, dat was anders. Maar wel een heerlijk gevoel! Inmiddels kreeg ik van verschillende mensen mailtjes en smsjes om me succes te wensen. Ook nog een berichtje van Nel, de vrouw van mijn, helaas kort daarvoor overleden, collega Laurens. Ze had me de dag ervoor nog gemaild enwilde nu weten wat voor kleding ik zou gaan dragen. Dus maar even een fotootje gemaakt. Das dan wel zo makkelijk he. Dus ja, ik was er helemaal klaar voor. Mijn eerste Dam tot Damloop.
Ik ben er helemaal klaar voor!
We zijn er klaar voor. Lopend naar de pendelbussen toe. Het was daar een stuk drukker dan de avond ervoor. De voorste bus zat al snel volen wachtten we op de tweede. Nadat we weg reden richting Amsterdam begonnen de zenuwen al meer naar boven te komen. De busrot verliep voorspoedig. Kan ook niet veel anders op een autoloze zondag in Amsterdam he. Bij het Centraal Station aangekomen eerst even mij sok goed doen. Die voelde ik al niet goed zitten dat we naar dus bus toe liepen. Daarna een plastic tasje gehaald om daar onze kleding in te doen. Want een warm jasje bij de finish is toch wel fijn. Ondanks dat ze voor deze dag toch heel mooi weer opgaven. Graadje of 20 zou het in de middag worden. Na het inleveren van het tasje liepen we verder naar de startvakken. En wat een hoop mensen zeg. Allemaal van die idioten die een stukkie gaan hardlopen. Wat voelde dat geweldig om er daar ook eentje van te zijn. Al wist in al dat ik echt geen super tijd neer zou gaan zetten. Ik ging hier van genieten. Dat was voor mij belangrijk. Raymond ging wat inlopen en ik wat rek- en strekoefeningen. De spiertjes moeten toch wat los komen en warm worden he! Tijdens dit te doen stonden de “echte wedstrijdlopers” klaar voor de start. Erica Terpstra zou voor hun het startschot lossen. Daarna de wedstrijdlopers Businesslopers en daarna waren wij aan de beurt.
Hier het verhaal van mijn EERSTE DAM TOT DAMLOOP!
De Dam tot Damloop kilometer 1 – 5:
En daar sta je dan, in het startvak op de Prins Hedrikkade in Amsterdam. Met een paar honderd man in het startvak van Le Champion. Voor ons waren de wedstrijdlopers van start gegaan. Daarna de 41 deelnemers die deze jubileumeditie van de 25e Damloop ook daadwerkelijk voor de 25e keer liepen. Daarna was de beurt aan ons. Om 11:25 uur ging voor ons het startschot. Welke door Robert ten Brink gelost werd. En daar ging ik dan. Mijn lichaam vol zenuwen van start aan mijn eerste Dam tot Damloop. En wat een feest al zo bij de start. Ik probeerder niet te snel te gaan maar merkte al na een kilometer dat ik te snel ging. Ondanks dat het voor mij te snel ging, liep ik al heel snel achteraan van onze groep. Ach, met nog een paar meiden vormden we langetijd een clupje. Na de start een klein stukje over de Prins Hendrikkade en links af de IJ-tunnel in. Geweldig mooi. Een lange sliert van hardlopers voor me die aan een gesloten een lint vormden van een grote mensenmassa. Waarvoor ik gewaarschuwd werd viel me eerlijk gezegd best me. Zo erg was de tunnel niet om te lopen. Na de tunnel de Nieuwe Leeuwardenweg op. Dat was wel een vernijdig stukje. Je loopt daar nog behoorlijk omhoog. Maar goed. ik wist dat aan het einde van deze weg een aantal supporters op me stonden te wachten. Nel, de vrouw van mijn overleden collega en haar twee dochters, stonden langs de kant van de weg. Zo geweldig! Een blijk van waardering, trots dat ik was. Alleen het gemis was groot. Laurens, mijn collega, had daar ook willen staan. In mijn gedachte stond hij daar ook. Me aan te moedigen. Het was dan ook zo mooi dat zijn vrouw en dochters daar voor mij stonden in de bocht van de Nieuwe Leeuwardenweg en de Nieuwe Purmerweg.
Inmiddels was ik al bijna 4 km onderweg. En ik merkte dat ik toch weer te snel van start was gegaan. De hitte begon me al parten te spelen en hoopte dat er snel een drankpost stond. Na de eerste 4km ben ik heel even gaan wandelen. Pfff… nee dat kon nu toch echt nog niet hoor. Hup, Tries, hardlopen! De Buiksloterdijk op. En daar begon het al hoor. Vele mensen langs de kant van het parcours. Spandoeken, muziek, geklap,…. De enthousiame was groots! Dit is dus de Damloop bedacht ik me toen. Toch een klein kippevelmomentje voor me. Vlak voordat we de Kamperfolieweg onderdoor liepen een drankpost. Even op mn gemakkie een bekertje AA-drank en water gedronken. Het was warm en wist dat ik dit echt regelmatig moest gaan doen. Goed drinken. En daar was het 5km punt. Zo ik heb dit in ieder geval al gehad zonder een pijntje gevoelt te hebben. En lag goed op schema. Hopen dat dit zo blijft!!!
Dam tot Damloop 5 – 10km:
Ik moet zeggen, het ging eigenlijk best wel goed. En aangezien ik een aantal weken geleden samen met Saskia het grootste deel van de route op de fiets verkend had, had ik na kilometer 5 al zo iets van: “Goh, ben ik hier al!’ Ik hield goede moed, keek op mijn horloge en liep nog steeds op schema om rond de twee uur te finishen. Het tweede deel van de Buiksloterdijk liepen we op. Ook weer zo’n vervelend heuveltje op. Nou ja, dijkje op dus. Oei, dat voelde ik aardig in de kuiten. Maar het ging nog steeds heerlijk. Ik genoot van het mooie weer, het zonnetje straalde flink deze dag. Ook van alles om me heen. Prachtig! Na de buiksloterdijk liepen we rechtsaf de Kadoelenweg in. Wat een feest hier. Vlaggetje, nog veel meer spandoeken, de families in de voortuinen mee feest te vieren. En flink aanmoedigen. Ik genoot er al meer van. Halverwege de Kakoelenweg toch een momentje van rust moeten zoeken. Ben even gaan wandelen. Even pas op de plaats. Ik was inmiddels bijna 7km onderweg en besefte me heel goed dat ik er nog 10 te gaan had. Daarna weer verder maar kon niet goed in mijn pas komen. Kop op, doorgaan nu. De Stoombootweg in. Ook daar 1 groot feest. Alleen hierom zou ik tegen de mensen willen zeggen: doe eens mee aan de Dam tot Damloop!! Aan het eind van de Stoombootweg stonden er gelukkig bewoners langs de kant van de weg die ook water uitdeelden. Heerlijk, daar was ik eigenlijk wel weer aan toe. Gelukkig ook, want wilde weer even rustiger aan gaan lopen. Dus ben ik de behoorlijk steile Landsmeerderdijk op gewandeld. Rustig mijn water opgedronken en daar ging ik weer. Inmiddels wist ik dat ik al bijna bij de flats was. Dus ik lekker lopend over de Landsmeerderdijk, Oostzanerdijk richting de Stellingweg. Kilometer 8! Op de helft!! Keek op mijn horloge en zag ik dat ik nog redelijk op schema lag. Maar dat ik wel door moest lopen. Vlak na dit kilometerpunt een fruitpost. Stuk banaan en twee stukken appel gepakt. Banaan viel niet echt in de smaak dit keer. En normaal ben ik geen liefhebber van appels, maar tjee, wat waren die lekker zeg. Deze heb ik ook wandelend opgegeten en daarna weer verder. Op naar de Verlengde Stellingweg. Daar verderop was het 10km punt. Dat wist ik. Rustig aan, in een lekker tempo liep ik verder. Waar ik behoorlijk tegen op zag was dit deel van de route. Maar dat viel alles mee eigenlijk. Dit deel langs de A8 was best nog gezellig, stonden ook best veel mensen langs de weg, een meneer die een verhaaltje vertelde over het wel en wee van de Damloop, ons aanmoedigde via de luidsprekers…. Ook dit stuk doorgelopen en de 10km gehaald!
Dam tot Damloop 10 – 16,1km:
10km.Dit was het punt waar ik uiterlijk op 1 uur en 10minuten moest zijn. Helaas, mislukt. Nou ja, dan maar even versnellen en hopen dat ik het nog een beetje bij kan lopen. Dan maar een eindtijd even na de twee uur. Ook niet erg. Vanaf het 10km punt liep ik de Noord IJ- en Zeeweg op. Gelukkkig weer een drankpost. Twee bekertje AA-drank en een bekertje water. Deze heb ik ook weer rustig wandelend opgedroken. Want dat hardlopen en drinken uit een bekertje te gelijk…. Moet ik nog maar even goed oefenen haha. En daar ging ik weer. Naar de 11km. En daar begon het. Nee he, dus toch! Mijn blessure die de eerste 10km niet met me mee gelopen was had nu vast zin in gezelschap. Alleen ik totaal niet. Hier zat ik niet op te wachten. En ik liep al achter op schema. Nou ja, rustig aan verder lopen. Maar toch moest ik aan de pijn toegeven en ging ik noodgedwongen vaker wandelen. Rustig joggend liep ik door. 11km, 12km….. Raymond had me de avond er voor al verteld dat hier ergens een mooi reclame kunstwerk van Nike stond. En dat was het ook. Gewelidg. Lichten, muziek, gejuich en geklap van publiek… Maar dan wel uit flinke geluidsboxen. Dat was zo gaaf. En geeft je ook weer moed om door te lopen. Dit was bij het 13km punt. Maar goed, de pijn werd erger en besloot maar weer te gaan wandelen. Helaass maar het ging gewoon niet anders. Van de Noord IJ- en Zeeweg liepen we de bocht in de Zuiddijk op. Vlak voordat we de Dr. J.M. den Uylbrug onderdoor liepen nog weer een waterpost. Ook hierna ben ik weer wandelend verder gegaan. De laatste paar kilometers voor me liggend. Ik moest het gaan halen. Ook al deed het zo veel pijn. Ook mijn voetjes begonnen iets branderig aan te voelen. Al had ik, en dat is echt bijzonder voor mij, totaal geen last van blaren. Op de Zuiddijk was het 1 groot feest. Vlaggetjes over de straten gespannen, vele bewoners die de muziek eens flink hard aan hadden gezet, verschillende bandjes en orkestjes. Wat geweldig is dit zeg. En daardoor wil je ook door gaan. Maar de zuiddijk is dan lang, erg lang. Ondanks dat ik toch heel veel tijd hier heb laten liggen door het wandelen kon de eindtij dme op dat moment niet veel meer schelen. Ik liep tenslotte al ruim over de twee uur en het enige waar ik aan dacht was de finishlijn te halen. Als ik toch weer ging wandelen moedigden de mensen langs de kant me wel weer aan om toch weer te gaan hardlopen. Nou ja, hardlopen kon je het eigenlijk niet meer noemen. Ik liep iets sneller dan wandelen.
Het 12,5km punt
Het 15km punt
Na het 15km punt is het einde van de Zuiddijk in zicht. En dan weet je, nog een paar bochten, twee bruggen over, de laatste bocht en dan de Peperstraat. Maar oh wat ging het moeizaam. De Zuiddijk inmiddels achter de rug, linksaf de Wilhelminastraat in opweg naar De Dam in Zaandam. Ook daar nog even gewandeld, wetende dat na de laatste bocht dus de finish is en je die toch echt hardlopend wil halen. Hier kreeg ik het zwaar. Ook de emoties kwamen hier los en moet eerlijk zeggen, dat was zo’n mooi gevoel. Klinkt best raar maar het was echt zo. Al is dan dan nog ongeveer 450 meter en dat zijn dan helse meters. Hier ook nog een fotomomentje. Dus even je haar goed doen, zweet van je gezicht vegen en een mooie lach opzetten en hopen dat je er nog een beetje leuk op staat. Ook dat hebben we gehad. Maar daar is ie dan…. De grote rode boog…. Vlaggen, ballonnen, ontzettend veel publiek, klappend, juichend en je aanmoedigen…. Mijn god, wat was dit gaaf zeg. Al die mensen…. Daar in de verte…. 300 meter…… 250 meter…… 200 meter…. oh de benen willen echt niet meer en mijn knie voelt aan als of die elk moment uit elkaar kan barsten….. 150 meter….. doorgaan nu, door gaan met hardlopen ….. 100 meter, 75 meter, 50 meter, ik kijk naar elk bordje langs de kant…. 25 meter… Nog een klein sprintje… Nee die zit er echt niet meer in, maar met mijn armen zwaaiend en met een klein huppeltje kom ik over de finish. Ik heb het gehaald. Ik heb de Dam tot Damloop gered. De finish was mijn doel, het liefst in een tijd onder de twee uur. Die zat er gewoon echt niet in. Dat was echt balen maar weet de reden. Raymond stond me op te wachten. Ik zag hem staan, tussen al die andere supporters. Hij was al lang binnen natuurlijk. En daars tond hij, met een roos voor mij in zijn hand. Trots was hij op me. Dat ik het toch gehaald had, mijn welverdiende medaille kreeg en ook ik het boek. Oh, wat was ik blij, trots, moe, afgepeigerd, en…. Ik weet het niet eens meer wat ik allemaal voelde. Langzaam liep ik naar de waterpost. Want daar had ik met Raymond afgesproken. Daar zouden we elkaar opzoeken na de finish. Daar behoorlijk wat water naar binnen gewerkt. Mijn voeten begonnen ook al meer te protesteren. Die wilde ook niet veel verder meer. Maar o nee, we moesten nog een heel stuk naar het huis van Saskia lopen. Voordat we die kant op liepen mijn shirt uit gedaan, droog shirt aan en mijn trainingsjasje. Langzaam, heel langzaam liepen we vanaf de finish, de sporthal weg van de Dam tot Damloop. Mijn eerste Dam tot Damloop. Ik heb er van genoten, heb het ervaren als een super gezellige loop. De mensen van Le Champion, de vrijwilligers, mensen van het rode kruis en alle supporters langs het parcours maken dit geheel als 1 groot spektakel. En neem dan ook een petje voor ze af om zo iets groots te organiseren. Ik hebvoor het eerst mee gelopen met de 25e editie van de Damloop maar ik hoop dat er echt nog meer zullen volgen. In 2010 wil ik zeker weer van start gaan en dan gaan voor een tijd waar ik nu stiekum alleen van kan dromen. Ik hoop dan ook snel van mijn blessure af te zijn en weer flink kan gaan trainen. Inmiddels al weer naar de fysio geweest en ook de volgende afspraak staat al weer gepland. En dan hopen dat het weg blijft, lekker kan lopen en op naar mijn volgende Dam tot Damloop. Tot volgend jaar!!!
DE FINISH!!!!
