Zo al is het nu al maandagavond, dus ruim een dag na de marathon, moet ik natuurlijk toch nog het verslag van gisteren doen.
Zoals in mijn eerdere blog kon je lezen dat ik me klaarmaakte om met de groep supporters op pad te gaan. En netjes volgens schema vertrokken we dan ook om 9:45 uur. Met de metronaar 1st Ave. Daar was nog ruim plek en wij kwamen als eerste aan van alle Holland Runner supporters aan. Dus mooi een plekje voor aan bij het hek gevonden. Dit was een mooi plekkie waar ik op Raymond zou gaan wachten.
Ik op 1st Ave – eerste H.R. supporterspunt
Ik wist dat hij in de eerste wave zat en met zijn schema een bepaalde tijd in de gaten moest houden. Gezellig pratend met andere supporters ging de tijd nest wel snel. Dat we aankwamen kwamen er nog en aantal rolstoel-marathoners langs. En vlak daarna de eerste vrouwen. Ongelooflijk knap wat zij voor een prestatie neer kunnen zetten. Niet lang daarna volgende de mannen. En daarna kwamen steeds meer recreanten-lopers voorbij. En voor ik het wist was de tijd, waarop Raymond toch wel eens langs moet gaan, voorbij. Ik nog eens rekenen, vragen aan de Holland Runner leiding hoe en wat kwa tijden. En zij zeiden ook, dat hij dat eigenlijk al wel voorbij zou moeten zijn. Ik begon me best ongemakkelijk voelen. Had ik hem gemist? Nee, we hadden zo afgesproken dat hij langs het supporterspunt zou komen. Nog maar eens vragen aan de leiding. En nogmaals bevestigtigden zij mij dat kwa tijd hij al langs moetzijn geweest. Nee dat kon toch niet zo zijn? Of er was was aan de hand. 1 van de 2 moest het zijn. Ik ging er maar van uit dat hij het punt voorbij was gelopen en ben naar het tweede supporterspunt van Holland Runner gegaan. Deze was in het Central Park. Daar stonden al meerdere te wachten. En beetje bij beetje kwamen er ook steeds meer bij van het eerste punt. Op een gegeven moment wist iemand mij te vertellen dat Raymond wel langs punt 1 gelopen was. En nog opzoek was naar mij. Nee he, dus toch…. Hij moest wel last hebben van iets anders had hij veel sneller gelopen. Nou ja, ik wist in ieder geval dat hij nog in de wedstrijd mee liep. Dan hier maar wachten op hem. Maar nadat er al weer de nodige lopers voorbij waren gekomen, en er inmiddels alweer 3 kwartier voorbij was begon ik me toch best zorgen te maken. De mensen om me heen gaven me moed dat hij er echt nog wel aan zou komen. Naast mij stond een vrouw die hetzelfde door moest maken als ik. Ook haar man had er allang moeten zijn. Zij had hem dan wel gespot op punt 1 maar had er ook al moeten zijn. Dus ja, dan sta je daar, gelukkig niet alleen, die zich zorgen maakte. En wachten en wachten en wachten. Totdat… Ja hoor, ik zag hem. Daar kwam hij eindelijk aan . Maar hij keek totaal niet blij. Geen goed teken dus. En dat hij bij me stond was hij er eigenlijk klaar mee. Hij al bij kilometer 5 behoorlijk last kreeg van zijn knie. En tja, dan moet je er nog ruim 35! Vertelde me dat als ik nog bij het eerste punt had gestaan, hij er misschien wel mee had gestopt. Nee dat kon niet waar zijn. Ik heb hem een flesje water gegeven en een dikke zoen en gezegd dat het nog maar een klein stukje. Dat de tijd niet uitmaakte maar dat hij deze marathon. Daar waar hij zo lang naar toe leefde, moest gaan uitlopen. Hij ging verder. Hij moest dit gewoon gaan halen. Al deed het nog zo’n pijn. Vlak nadat hij verder liep, liep ik met twee andere supporters naar het FamilyReunion Point van Holland Runner. Deze was aan de Central Park West, tussen de 76 en 77 street.
Raymond bij het tweede H.R. punt
We liepen een stuk door Central Park naar Central Park s – W59 street naar Colombus Cirle. En daar vandaan naar Central Park West. Maar mijn god, wat was dit vreselijk zeg. We waren dus echt niet de enige die hierlangs wilde lopen. Een oponthoud, dat wil je niet weten. We hebben over dit kleine stukje een uur gedaan.
Drukte op Colombus Circle
Maar al met al kwamen we aan bij het FamilyReunion Point van Holland Runner. Raymond was er nog niet. Het bord welke ik gemaakt had voor herkenning langs het parcours kwam nu ook goed uit. Ik hoefde niet heel lang te wachten en dar was hij dan. Met zijn medaille om waar hij, tot op dit huidige moment, nog steeds niet super trots op is. En ik snap heel goed he hij zich nu voelt. Tuurlijk is het super knap dat hij zijn aller eerste marathon heeft uitgelopen, al was dat niet in zijn gehoopte eindtijd. Maar hij heeft het gehaald. Ik ben in ieder gaval apetrots op mn hubbie en welke uittijd het ook is geworden (en ik vind 4:47 evengoed best een knappe tijd voor een marathon die je met een fikse knieblessure loopt!) hij is mijn held! Wie had dit toch ooit kunnen denken. Hij die een marathon zou gaan lopen. En dan zelf hier, in New York! Ondanks dat hij er zelf niet tevreden mee is wil hij zijn tijd op deze afstand toch echt gaan verbeteren. Maar waar en wanneer…. Dat zien we wel. Eerst gaan we hiervan nagenieten. Tenminste, ik heel veel, Raymond ietsie minder. Laten we het er maar op houden dat dit dus de echte sportmentaliteit is. En dat er zeker een revanche gaat komen.
MIJN HELD!!
Nu gaan we verder met genieten van onze vakantie. Al zal het voor Raymond nog een paar dagen afzien zijn. Natuurlijk nog steeds flink last van zijn knie en tevens ook wat spierpijn. Maar dat gelukkig niet zo heel veel. Op naar de volgende dag…….