Daar zijn we weer!!!

Tjee zeg, dat is lang geleden dat ik een blogje heb geschreven. Ruim 2 maanden geleden alweer. En er is veel gebeurd is de afgelopen maanden.

Laat ik beginnen dat na mijn PR op de 10km ik in Alphen zo enthousiast was geworden en ik zo veel ging traingen daar een beste blessure van heb opgelopen. Dacht eerst er wel snel vanaf te zijn maar toch na twee weken na die wedstrijd maar naar de fysio. Foute boel, flinke peesontsteking in m’n rechterknie en daarbij in beide benen shinsplints. Tja,….

Hier had ik dus heel veel pijn aan

Niet fijn dus. Rust, rust en nog een rust was het advies van de fysio. Daar was ik dus niet blij mee. Ging het eindelijk zo goed, was lekker op dreef kregen we dit! Maar goed, de fysio zal het beter weten dan ik en braaf bleef ik thuis en ging niet te hardlopen. De eerste paar weken is dat nog wel te doen maar na een paar weken wil je toch echt wel weer heel graag. Helaas kreeg ik nog geen groen licht van de fysio. Dus ja, wel willen maar niet mogen. Oja, de fysio gaf nog wel even te weten dat hardloopschoenen met extra ondersteuning echt niet goed is voor iedereen zoals ze dit bij de speciaalzaken wel vaak aansmeren. En ook een grote kans dat ik door deze “te stevige” schoenen deze blessure heb opgelopen. Ondanks dat ik niet mocht hardlopen toch besloten een paar nieuwe schoenen te kopen. En omdat iedereen nu zo in da ban is van zo neutraal mogelijk lopen waag ik me daar nu ook maar aan. Nee nog niet zo als Raymond met zijn gorillavoet-schoenen maar heb de nieuwe Nike Free Plus gekocht. Het was wel even wennen maar ze lopen super!!!

Mn nieuwe shoes

Eind maart stond ook de Circuit Run in Zandvoort gepland. We hadden zelfs een hotelletje geboekt pal naast het circuit maar dat ging voor mij dus niet door. En omdat Raymond ook in de lappenmand liep besloten we beide niet te gaan en helaas pindakaas, geen circuitrun voor ons. En ik was nog wel van plan flink te gaan knallen daar en een PR op de 5km proberen te gaan lopen daar.

Helaas ging dit feest niet door

 Pasen 2010: Voor Raymond stond de marathon van Utrecht gepland en ik moest het hele weekend werken. Helaas ging deze marathon voor hem ook niet door.

Ik had me ook aangemeld voor de estafetterun van Enkhuizen naar Medemblik via A.V. Wieringermeer. Achteraf ging deze niet door dus was ik al blij dat ik deze ook niet zou gaan missen. Nog steeds mocht ik niet hardlopen van de fysio. Inmiddels was het al begin april en hoopte toch wel eind april weer te kunnen gaan lopen.

12 april 2010:  Een dag die ik niet meer snel zal gaan vergeten. Niet dat dit nieuws is om van de daken af te schreeuwen maar ook mede een oorzaak is dat ik lang niets van me heb laten horen. Ook niet veel meer aanwezig was op Twitter, Hyves, Facebook en mijn dus ook mijn eigen website. Er is namelijk die dag kanker ontdekt bij mijn vader. Hij had al lange tijd last van zeer pijnlijke benen. Vorig jaar al eens foto’s laten maken en daar kwam uit dat hij botontkalking had in z’n enkels. Tja een man van 65 jaar … Niet zo heel vreemd. Maar goed, de pijn werd in februari van dit jaar steeds erger en halverwege maart raakte hij in de mallemolen van ziekenhuisonderzoeken. Van scan’s van z’n aderen, foto’s, bloedonderzoeken. Er kwam steeds niets uit wat echt kon leiden naar de pijnlijke benen. De artsen besloten voor alle zekerheid maar een hartfilmpje te maken en longfoto’s. En die laatste werden  genomen op maandagochtend, 12 april jl. Mijn ouders waren net goed en wel thuis vanuit het ziekenhuis en werden kort daarna al gebeld door de huisarts. Het was niet goed en of ze zo snel mogelijk die kant op konden komen. Die middag kreeg mijn vader te horen dat hij longkanker heeft. Vreselijk, als ik aan deze dag terug denk springen te tranen zowat weer in mijn ogen. Mijn vader,…longkanker,… Nee dat kan toch niet waar zijn. Mijn wereld stond stil en alle ergste senario’s spelen door je hoofd heen. Na deze uitslag werden het bijna dagelijkse bezoekjes aan het ziekenhuis in Den Helder en in Alkmaar. De ene scan na de andere, punctie’s, longtesten etc. etc. etc. Ongelofelijk wat ze dan even gaan onderzoeken. Maar goed ook natuurlijk. Na al deze onderzoeken komt de volgende vreselijk periode. Wachten op de uitslagen. Ik had het weekend van Koninginnedag al lange tijd vrij staan en Raymond vond voor een zeer leuk prijsje een bungalow in BungalowPark Weerterbergen in Weert. Er even tussen uit. Daar was ik wel aan toe. Na geboekt te hebben, het betrof een 6 persoons huisje, kwam Raymond met het idee mijn ouders mee te vragen. Later ook nog mijn broer en schoonzus. Allemaal wilden ze graag mee en hebben er een gezellig weekend van gemaakt.

Ons tijdelijk verblijf in Weerterbergen

Er even tussenuit, net denken aan die ziekte en wat komen gaat. Dondermiddag zijn we heen gegaan, mijn ouders al eerder op de dag en Raymond en ik halverwege de middag. Op zaterdag kwamen m’n broer en schoon zus en bleven daar tot zondagmiddag. Maandag 3 mei jl.  moesten mijn ouders terug naar het Gemini ziekenhuis voor alle uitslagen en wij moesten gewoon weer te werk. En dan is het wachten. Na mn werk snel een happie gegeten en naar mn ouders toe. Die zaten rustig op de bank. Ik vroeg hoe en wat enzo. De voorlopige uitslag was zo positief dat mijn vader geopereerd kan worden. De kanker zit op een gunstige plek en op een lymfeklier is een uitzaaiing gevonden. Tjee zeg wat was ik blij met deze mededeling. Het had natuurlijk ook heel anders kunnen zijn en ongemerkt speelt die ergste versie het vaakst door je hoofd. Maar nee, er is hoop, veel hoop. Na dit alles zijn we inmiddels alweer twee weken verder en zijn er nomaals wat onderzoeken gedaan. Volgende week zal hij nog een aantal onderzoeken moeten ondergaan en daarna wordt besloten wanneer de operatie door kan gaan. Al hangt dit nog wel af van de laatste onderzoeken. De artsen zijn erg positief en zien de operatie goed zitten. De operatie zal natuurlijk een hele zware ingreep gaan worden maar wel een deels longbesparende operatie zo als het er nu naar uit ziet. We hebben met elkaar de afgelopen weken dan ook heel veel bepraat. Dingen die anders niet aan bod komen, bespreek je nu. Raar maar waar. We zien het met elkaar dat ook positief in. En mijn vader is niet iemand die zomaar bij de pakken neer gaat zitten. Hij heeft zijn hele leven hard gewerkt en doet dat nog. Hij heeft namelijk zijn eigen sportvisserijbedrijf (www.ms-susanna.nl ) Maar helaas zal het komende zomerseizoen er bij in gaan schieten. Pech, maar gezondheid boven alles. We hopen snel te weten of de operatie echt door kan gaan en zo ja, wanneer. En dan is het nog maar weer de vraag wat ze tegen komen als ze bezig zijn met deze operatie. Alles is mogelijk. Het zullen zware tijden voor ons gaan worden maar we slaan ons er wel door heen. Maar hoe je hier ook tegenaan kijkt, het is en blijft gewoon kut! Anders kan ik het niet zeggen. Operatie of niet, kanker is gewoon een vreselijke rotziekte waarvan je niet weet hoe de toekomst er uit zal zien. Het blijft onzeker maar we houden hoop op een goede afloop en meer kunnen we niet doen ……

In die tussentijd kreeg ik groen licht van de fysio om heel langzaam aan weer te gaan hardlopen. Eerst zelf een rondje gelopen, ging goed. De week erop naar AV Wieringermeer maar daar toch ietsje te veel gedaan. Je wilt zo graag he haha. Weekje rust dan maar en de week erop zou ik weer naar de AV. Dinsdag is mijn vrije dag en ga, zo als altijd, die dag om boodschappen. Ook vorige week dinsdag. De dinsdag dat ik weer zou gaan lopen. Tijdens het boodschappen doen wilde het winkelwagentje niet wat ik wilde, draaide eraan, bleef zelf staan, het karretje zweepte om en mijn knie zei krak. Nee he, niet weer!! Dus weer geen hardlopen die dag. Afgelopen dinsdag ben ik weer gaan lopen. Met les 1 van Start To Run, 18 minuten waarvan een deel ook gewoon wandelen. En dat ging waarempel goed. De dag erna ook wienig tot geen extra pijntjes in en rondom de knie. Zal het dan vanaf nu echt de goede kant op gaan…..?? Aankomende dinsdag hoop ik weer naar de AV te gaan. En sta inmiddels ingeschreven voor de Almere City Run waar ik een 7km wil gaan proberen.

Wie doet er ook mee op 30 mei a.s. ??

Ik zou aankomende zondag in Hoorn de 10km gaan lopen maar dat is nog too much voor nu. Dus ik ga maar weer mee als supporter en hoop dat Raymond een mooie tijd op de 10km gaat neerzetten. Al zou hij daar de hele marathon gaan lopen was het plan. Helaas, dat wordt um nog niet. 30 mei zal ik dus hopelijk in Almere aan de start staan en dan op naar de StoomtramRun, MarquetteRun en tzt de Damloop. Ik hoop dat het nu eindelijk de goede kant weer op zal gaan. Niet forceren, rustig aan opbouwen. Maar het voelt nu goed en hoop alleen maar op verbetering. Ook de kracht die mijn vader heeft nu met zijn kanker, geeft mij de kracht om door te gaan met hardlopen. En die halve marathon, die zal er zeker gaan komen. Die loop ik nu sowieso, voor hem. Hoe de afloop straks ook zal zijn, we zijn positief en blijven positief. Het fijne nu weer aan het hardlopen is dat ik alles even van me af kan zetten. Nergens anders aan denken dan aan het hardlopen. Heerlijk! En ook de halve marathon van Disney World Orlando komt beetje bij beetje ook dichterbij. Vandaag nog 237 dagen te gaan om precies te zijn Inmiddels hebben we beide een mooi trainings-shirt dus nu hopelijk lekker trainen zonder blessures en op naar januari 2011!!

Vanuit Amerika over laten komen!

Ik hoop dan ook nu weer wat regelmatiger een blogje te schrijven. Is het niet over het hardlopen dan wel over mijn vader dan wel over de komende vakanties die gepland staan. En alles wat er verder omheen hangt