Trombose en vakanties!

Na mn vorige blog waarin ik vertelde dat er eindelijk  weer een begin was met hardlopen is dat begin helaas van korte duur geweest. Zo als enkele van jullie weten heb ik sinds december 2010 diepe veneuze trombose in mijn rechterbeen. Daarvoor dus onder behandeling. Maar ondanks deze behandeling voelde mijn been eind maart toch niet helemaal goed voor m’n gevoel. Zonder te wachten heb ik m’n huisarts gebeld voor een afspraak. De volgende ochtend om half negen kon ik al terecht. Vertelde wat ik voelde, de rare pijn weer in mijn been. Een zwaar gevoel, dat je been continu slaapt en liet mijn been zien en daarop de toch weer wat verdikte aderen. Zonder enige twijfel stuurde ze me gelijk door naar het ziekenhuis.

Met de papieren voor een extra keer bloedprikken en een echo reed ik samen met Raymond naar Den Helder. Nou, daar gingen we dus weer,…. Dus eerst bloedprikken. Waar ze een beetje raar opkeken aangezien ik 2 dagen ervoor ook nog was wezen prikken, de dames achter de balie e.e.a. overleggen en jawel, het bloedprikken kon beginnen. Hierna gelijk door naar radiologie. Daar wisten ze al van mijn komst en kon bijna gelijk door naar de wachtruimte op de echo-afdeling. Ook daar hoefden we niet lang te wachten. En daar lag ik weer, nog geen 5 maanden na de eerste constatering, op een bedje te wachten op de radioloog. Ik trof dezelfde meneer die me ook in december had onderzocht. Ook was er een vriendelijke assistente bij. Van mn eigen leeftijd  schatte ik en ze vond dat ik er behoorlijk nuchter onder was. Trombose hebben is tenslotte niet niks. En dat is het ook niet. De radioloog deed zijn werk en had nu toch wat meer moeite om mijn been te onderzoeken naar trombes in mijn been. Dit keer bekeek hij ook bijna mijn hele been. En wacht ik natuurlijk zelf al dacht, en ook gevoelt te hebben, de trombose was volledig terug. De radioloog en assistente vertelde me e.e.a. en met de diagnose en informatie raakte ik weer naar de eerste hulp. Daar zou ik verder onderzocht gaan worden. Dus ja, dan daar maar weer heen. Gelukkig waren we zo aan de beurt en niet als in december, een paar uur moeten wachten. Ik werd weer bijna van top tot teen onderzoekt. Als snel kwamen de artsen met de conclusie dat ik toch echt weer een trombose had. Ondanks het medicijngebruik. Ja, dat komt heel af en toe wel eens voor, zeiden ze. Tuurlijk, dat heb ik weer! Het ging zo goed. En nu, hoe nu verder…..? Ik kreeg op de eerste hulp weer een injectie. Er werd me verteld dat ik deze minimaal 3 weken moest krijgen en in het ergste geval 6 weken. Nee, daar zit ik niet op te wachten. Ik ben als zo’n held met injecties….. Not! Gelukkig gaf Raymond gelijk te weten dat hij goed kon prikken dus dat ook deze keer het probleem niet hoefde te zijn. Daar bij werd me toegezegd dat mijn INR waarde (dit is een waarde die je stollingstijd van je bloed aangeeft. Bij gezonde mensen is dit één, 1 seconde houd dat in) ook hoger moest gaan worden. Ik had een waarde tussen de 2,5 en 3,5 en werd verhoogt naar tussen de 3 en 3,5. Dat betekende niet alleen extra injecties om stolling in mijn bloed tegen te gaan maar ook dat de tabletten verhoogd zouden gaan worden. Nou ja, als het maar weer beter gaat worden.

Ik heb uiteindelijk 2 weken de injecties hoeven te gebruiken. En daar was ik echt heel blij mee. Niet alleen hoefde in die vervelende prikjes niet meer ter krijgen. Ik had inmiddels een behoorlijke pijnlijke buik gekregen. De injecties moeten namelijk links of rechts van je navel geprikt worden. Het het goedje wat ik zo binnen kreeg prikte behoorlijk en kreeg en harde bulten van. En ik had bijna geen ongevoelig plekje meer over. Het was echt zo niet fijn.Na de eerste anderhalve week werd mijn INR waarde niet veel hoger. Ik baalde daar echt zo van. Vroeg me af waarom ik dan die injecties kreeg en meer pillen moest slikken. Er veranderde toch niets…..

Totdat ik, na 2,5 week, op vrijdagochtend weer was wezen bloedprikken en dat Raymond die avond me op mn werk belde met de mededeling dat ik mocht stoppen met de injecties. Ik was echt zo blij! Mijn INR waarde was ook in een aar dagen met een grote sprong omhoog gegaan. De weken die erop volgden moest ik 1 tot 2 keer per week te bloedprikken. Mijn INR waarde is nu de laatste paar weken stabiel en sinds afgelopen keer bloedprikken hoef ik ook niet meer elke week maar om de week. Dus ja, langzaam aan wordt mijn bloed weer beter. De pijn is ook na bijna anderhalve maand volledig weg. Al voel ik elke dag nog wel wat steken, maar in verhouding mag dat echt geen naam hebben. En dat schijnt er ook nog steeds bij te horen.

Eind april een afspraak bij de internist. Deze was vervroegd. Eigenlijk moest ik 16 mei (morgen) pas heen, nu werd dat 22 april. Ook de internist vond het eigenlijk best raar allemaal. En een echt duidelijk antwoord heeft hij ook niet waarom ik juist nu weer een nieuwe trombose heb gekregen. Ook hij zei, het kan een keer gebeuren. Verder mag ik alles weer doen wat ik normaal ook al deed. Al heb ik voor mezelf het hardlopen echt tot juni of juli even in de ijskast gezet. Wandelen, dat doen we wel! Eerst echt alle pijn uit m’n been en dan zie ik wel verder. Had nog gevraagd of het beginnen van het hardlopen er misschien iets mee te maken heeft gehad. Daar zei de internist een duidelijk antwoord op: Nee! Ik ben gewoon een gevalletje apart!

En de toekomst met mijn trombose….. Nou heel simpel eigenlijk. Ik heb nu een vervolgafspraak staan voor december dit jaar met de internist. Blijft de trombose tot die tijd stabiel dan gaan we in december kijken of ik heel langzaam aan kan gaan afbouwen met de medicijnen. Reageert mijn lichaam daar goed op is er dus een kans op genezing. Wel met die verstande dat het gerust in de toekomst terug kan komen. Eenmaal dit gehad, ben je er vatbaar voor. Als ik niet goed reageer op het stoppen van de medicijnen dan zegt dat genoeg en ben en blijf ik de rest van mijn leven trombosepatiënte. Ook als het in de tijd tot december nog een keer terug gaat komen is het zo klaar als een klontje. Ook dan zal ik verder moeten leven met het feit dat ik trombose heb. Wat dus inhoud, regelmatig te bloedprikken, de rest van m’n leven aan de bloedverdunners en dan ben ik ook nog lang niet van die lelijke steunkousen af. Want die moet vooralsnog nu nog anderhalf jaar om mijn been blijven zitten. Het advies van de internist was dan natuurlijk ook uitgaan van het positieve. En dat doe ik dan ook. Al spookt het toch best met regelmaat door mijn hoofd heen. Wat als…. Maar goed, daar zet ik me dan ook maar snel overheen en probeer dan zo veel mogelijk leuke dingen te doen.

En die leuke dingen zijn bijvoorbeeld: op vakantie gaan! Ook in mijn vorige blog schreef ik vol enthousiasme over onze vakantie naar Japan. Kort daarna was al het plezier om daar heen te gaan verdwenen. Tjee zeg, wat een drama. De aardbeving en de daarop volgende tsunami veranderde Japan en in een rampgebied. Tokio, Sendai, Fukushima….. Wat een ellende. De zin om heen te gaan was ik in klap verdwenen. De weken erna volgde ik al het nieuws op tv, internet en kranten. De ellende met de kerncentrale was voor ons de grootste angst om heen te gaan. Begin april werden zie zorgen beetje bij beetje toch groter en informeerden we bij het reisbureau hoe en wat met de vliegtickets. Helaas zijn de tickets die we geboekt hebben niet de annuleren of te wijzigen. Zijn de goedkoopste tickets,… En ja, ga jij er van uit dat als je een reis naar Japan boekt een groot deel van het land een paar weken later volledig is weggevaagd van de kaart. Nee dus,… we zullen niet de enige zijn geweest. Weet wel, dat wij een luxeprobleem hebben om te beslissen wel of niet heen te gaan. De mensen daar,…. Echt verschrikkelijk!

Nu, half mei, is de situatie in Japan weer zodanig rustig dan je als toerist weer prima naar Japan kan afreizen. Alleen melden ze op de site van Buitenlandse Zaken dat je niet naar de omgeving van Fukushima en het rampgebied waar de tsunami was, naar toe moet gaan. Nou waren we dat sowieso al niet van plan. De reisboeken hebben een tijdje in de kast gestaan maar zijn er weer uit. En inmiddels heb ik al behoorlijk wat gelezen en een aantal bezienswaardigheden op een rijtje gezet waar ik zeker naar toe wil gaan. Zo wel voor Tokio als Kyoto. Nu is het alleen hopen dat de situatie hoe het nu is in Japan zo blijft. Dan kunnen wij eind augustus “gewoon” op vakantie gaan naar Japan. (en ja, ik mag gewoon vliegen met mijn trombose. Aangezien ik al bloedverdunners gebruik mag dat zolang ik onderweg maar voldoende beweeg en water drink) En ik heb er echt zo’n zin in. Na alles wat ik tot nu toe gelezen heb moet het echt een fascinerend mooi land zijn.

Ook hebben Raymond en ik al een plan bedacht voor onze volgende “wereld”-reis. Afgelopen januari was het Amerika, dit jaar dus Japan en willen in 2012 toch weer terug naar Amerika. Dat zal onze 4e reis naar Amerika gaan worden. Ook al moeten we dit jaar dus nog weg, nu al weer plannen bedenken voor de volgende reis. Daar zijn we eigenlijk al een keertje mee bezig geweest, om die kant op te willen gaan. In Orlando, afgelopen januari, werden we ook enthousiast over de Disney Run in Los Angeles. Al is in L.A. alleen de halve marathon en geen hele. Als je in hetzelfde jaar zowel in Orlando als in L.A. de Disney Run loopt krijg je daarvoor een nog extra mediale. Maar om nou zo snel weer naar Amerika te gaan…… Maar toch bleef die run in ons hoofd rondspoken. Zou toch ook wel super zijn. En we willen allebei nog heel graag een keer naar de westkust van the USA toe. Raymond had bedacht dan van L.A. nog met de auto door te rijden naar San Francisco. Super natuurlijk. Na dit plan bedacht te hebben vond Raymond ook nog een ander run in diezelfde tijd als de Disney Run in L.A. En halve en hele marathon op het eiland Maui – Hawaii. Ja, dat zou helemaal top zijn. Ook nog even eiland hoppen tussen Maui en Oahu en dus nog een paar dagen in Honolulu te verblijven. Dan dan van Los Angeles naar San Francisco, naar Oahu en dan naar Maui. Het zijn nu nog allemaal plannen. Maar al wel plannen van een bepaalde categorie. En mensen die ons een beetje goed kennen weten dan wel wat ik hiermee bedoel, haha! Maar goed, eerst maar naar Japan. En als we daarvan terug komen is dit jaar de Dinsey run L.A. geweest en een week later die op Maui. Als die geweest zijn, en de datums voor die runs in 2012 bekend zijn, dan gaan we wel eens verder kijken. Maar het plan is super en ik hoop dat de plannen werkelijkheid kunnen gaan worden. Het zou wel top zijn,…..

Oja, en wat die runs betreft in Disney L.A. en op Maui….. als we gaan…… Ik ga natuurlijk zelf ook meelopen. Ik hoop de halve tegen die tijd misschien wel grotendeels te kunnen “hardlopen”. Want dat blijft gewoon kriebelen. Ik vind het gewoon nog steeds echt heerlijk om te doen, hardlopen. Al werkt mijn lichaam nu even niet mee, er zullen vast weer beter tijden gaan komen. En de hele marathon op Maui,… Net als in Disney Orlando wordt ook die door veel wandelaars gelopen. En dat is dan wat ik wil gaan doen. Zo trainen dat ik de hele marathon ga wandelen. Je hebt daar 8 uur de tijd voor. En in Orlando wandelde ik de halve in 3:24 dus moet zeker gaan lukken, toch!? In september weet ik zeker of ik hiervan kan gaan trainen.

En verder, gaat alles gewoon door. Met mn vader gaat alles goed. Laatste controles waren zo positief dat hij niet meer bij de radioloog terug hoeft te komen en over 2 maanden de standaard controles heeft. Alle artsen waren zeer te spreken en ja, je kunt dus nu echt zeggen dat mijn vader de kanker heeft overwonnen!! We waren dan ook erg blij allemaal. Maar wel in het achterhoofd houden dat,…. Nee daar niet aan denken. Nu gaat het goed en hopen dat het zo blijft. In juli wordt hij 67,… daar kunnen nog wet wat jaartjes bij hoor!

En ik ga er nu een eind aan breien en mijn koffer in pakken. Nee, niet al voor Japan hoor! Aankomende dinsdag ga ik voor 4 dagen naar Valkenburg. Samen met mn vriendin Saskia. Ons jaarlijks uitje. afgelopen oktober naar Parijs geweest en nu blijven we in eigen land. Heerlijk relaxen, shoppen, lekker eten, wandelen, toeren,…… gewoon even weg. En eerlijk, na de beenellende dan de afgelopen 6 weken, ben ik daar ook wel aan toe! Ik ga er van genieten!!! Binnenkort volgt er wel een verslagje over dit uitje! Dus tot de volgende blog!