Sneek en meer,…

Het is alweer even geleden dat ik mijn laatste blog heb gepost. Maar in de tussentijd heb ik zeker niet stil gezeten/gestaan. Op de e.e.a. manier geen tijd vrij kunnen maken om tussen door even wat te vertellen.

Na de 10km in Hoorn ben ik lekker door blijven trainen. Want een maandje naar Hoorn stond Sneek gepland. Een halve marathon.  Ja das wel even andere koek dan een 10km. Afgelopen maart liep ik al eerder de halve marathon. In Miami USA. Toen mijn snelste tijd gelopen en zou ik dat kunnen verbeteren?

De zondagen die ik vrij had dus ook optimaal benut voor de langere duurlopen. Maar ja, de lente werd zomer en de temperaturen gingen dan ook snel omhoog. De twee laatste zondagen voor de Rond Sneek en Meer Mar-Athon waren simpelweg heet. Eigelijk te heet voor mij om langere afstanden te lopen. Warmte in het buitenland is dan toch echt anders dan hier in NL. Hier is het gelijk benauwd, klam en kan ik er eerlijk gezegd niet zo goed tegen als ik aan t sporten ben. En dan zeker als je een plan hebt om “even” 18km te gaan hardlopen. De eerste keer ging dat tot km 11 prima en daarna werd het wandelen. Een weekje later wederom 18km op het program staan. Die dag nog warmer. Meer water mee (ben nog steeds erg blij met mijn rugtasje van Nathan) en gaan. Maar dit keer hield het bij km 8 al op. Daarna run-walk-run gedaan en zo weer thuis gekomen en 18km gelopen. Het gaf wel wat twijfel voor de halve marathon. Was dit wel een goed plan? Was het toch niet te snel? Had ik langer moet trainen? Vorige week dinsdag nog een kort loopje gedaan. Evengoed was het warm maar liep eindelijk weer lekker. En zo die middag een relaxte 5km gelopen. Dat gaf weer hoop.

De rest van de week niet gelopen en (gehoopt op wat frissere temperaturen en die waren er) en zaterdag jl. was het dan zo ver. Raymond en ik zouden samen de halve marathon gaan lopen. Ik moest de ochtend nog te werk en had afgesproken dat ik uiterlijk rond half drie naar huis toe zou komen. na het meeste werk gedaan te hebben kon ik om twee uur naar huis. Mooi op tijd en zo hoefde ik niet te erg haasten. Thuis aangekomen trof ik een totaal niet fitte Raymond aan. En hij had dan ook besloten niet mee te gaan naar Sneek. Jammer, echt jammer. Had het zo leuk gevonden daar samen van start te gaan. Ook al zou hij na zijn finish nog wel even op mij moeten wachten. Maar goed, ik raakte dus alleen de auto in richting Sneek. Ik wist nog van 3 jaar geleden waar ik kon parkeren en waar vandaan de bussen naar de startlocatie vertrokken.

Ruim op tijd kwam ik in Sneek aan. In de auto nog even een krentenbol gegeten en toen mijn spullen gepakt en naar de bus gelopen. Hoe vroeg ik ook was, de eerste was ik zeker niet. Het ritje met de bus duurde nog een minuut op 20. Een lokatie voor mijn gevoel echt in de middle of nowhere. Een parkeer plaats in Heerenzijl, vlak onder Terherne. Maar ondanks dat het op zo een afgelegen plek was, was de startlocatie echt prima voor elkaar. Voldoende bankjes en tafels, een podium waar een bandje chille muziek speelde, genoeg dixie’s, perfect geregelde afgifte van je tas en een goede sfeer. Alleen wat jammer van de best harde wind die pal op het terrein stond. Nahja, kunnen niet alles hebben.

Ik wist dat er nog een paar bekenden mee zouden doen dus ik liep maar een rondje om te zien of ik nog iemand bekends tegenkwam. Ja hoor! Eerst kwam ik Christine Tanguy tegen. Die ken ik inmiddels al wat jaartjes uit het hardloopwereldje en 3 jaar geleden liep zij samen met Raymond hier in Sneek de hele marathon. Even kort elkaar gesproken. Leuk! Daarna ook nog Jan Holterman gesproken. Wat is die man toch altijd lekker enthousiast, ik houd ervan!  Jan heb ik leren kennen tijdens onze marathonreis afgelopen jaar naar Chicago. Hij liep toen vlak achter Raymond aan en heb ik samen met zijn vrouw Geesje die dag ook het meeste opgetrokken. In Egmond afgelopen januari kwam ik hem ook al tegen en nu dus weer. Nadat ik mijn tas had ingeleverd en na nog even een sanitaire stop gemaakt te hebben, liep ik naar hem terug. Is ie weg. Had hem nog wel zo graag even succes willen wensen. Zelfde gold voor Christine maar die kon ik ook niet meer vinden. Dus dan maar het startvak in. Daar zie ik Jan weer en nog even snel samen op de foto voordat we van start mochten gaan.

 

Hoe verliep mijn halve marathon in/om Sneek:

start-km5: Stiekem was ik best wel wat gespannen. Hoe zou het gaan? Zou ik het redden? Vlak voor de start even allemaal twijfels die door mijn hoofd spookte. Naast me neerleggen en gewoon lopen! De start verliep wat chaotisch. Het was niet helemaal duidelijk waar de start precies was dus liepen we als een kudde dieren maar achter elkaar aan. Nadat de slagbomen bij een brug voor ons open waren gegaan dachten we te starten. Nope, helaas Dat was weer een meter of 100 verderop. En ja hoor, daar was dan eindelijk het startschot. En weg waren we. En dat ging eigenlijk heel goed. Ik had weer tegen me zelf gezegd: “niet te snel starten!” En ja, hoe graag ik dat ook niet wilde doen. Toch loop ik op de e.o.a. manier die eerste paar kilometers dan altijd te snel. Maar goed, ik liep lekker, voor het windje, lekker met de laatste lopers van startgroep 3 mee.

5km-10km: Nadat we net de 5km voorbij waren lieper er een vader en dochter voor mij. En die liepen eigenlijk in een prima tempo voor mij. Rond de 8,8km/u gemiddeld. Dus ik besloot achter hen te blijven. Dat zorgde ervoor dat ik niet meer te snel zou gaan en een ook handig, beschutting voor de tegenwind die we vanaf km6 hadden. De drankposten waren er tot zo ver ook ruim voldoende. Sportdrank en water. En ook nog bananen. Echt prima geregeld. Ik had besloten om de eerste drankpost voorbij te laten gaan en vanaf de tweede bij elke drankpost indien nodig te drinken. Ondanks de harde wind was het zeker niet koud. Bij de drankpost tussen km 9 en 10 was ik met drinken iets langzamer dan mijn voorlopers. En toen ook besloten mijn eigen plan verder te maken. Inmiddels liepen we wel in een prachtige omgeving langs het Sneekermeer. Echt genieten!

11km – 18km: Nadat ik geen tempomakers meer voor me had lopen mij eigen tempo verder opgepakt en dat kon ik prima volhouden. Het verbaasde me op een gegeven moment dan ook echt. Wat gaat het goed en makkelijk! Af en toe keek ik op mijn klokje en berekend dat ik de 16km zeker onder de 2 uur kon gaan lopen. Dat resulteerde dan ook rond de 1:54. Wauw, wat voelde dat goed zeg. Waren die “slechte”  trainingen van de afgelopen weken toch niet voor niets geweest! Na km 17 even een mini dipje. Bij de drankpost dan ook even goed de tijd genomen om zowel water als sportdrank te drinken, een vers kauwgomtje genomen en door. Met weer wat rekenwerk zou ik onder de 2:35 kunnen eindigen. Wauw, ik ga hier gewoon weer een PR lopen. Net als in Miami afgelopen maart. Weer wat sneller. Maar toen kwam daar een aquaduct ….

19km – 21,1km Finish: En dat aquaduct nekte me op dat moment echt. Het naar beneden lopen vonden mijn kuiten op dat moment echt geen goed idee. En ik dacht, waarom zit dit obstakel in deze route?! En ook op deze plek in de route?! Noodgedwongen ben ik naar beneden en ook weer omhoog gaan wandelen. Maar he, geen schande! Ik had inmiddels al bijna 19km hardgelopen en was bijna bij de finish. Na de laatste drankpost besloten nu door te lopen en zeker niet meer te wandelen. Dat mocht gewoon niet van mezelf. Hoe zwaar de kuitjes het ook hadden. Het centrum van Sneek inlopend werd je gewoon meegenomen door alle enthousiaste mensen langs de weg. Dat geeft mij altijd toch wat kriebels in de buik. Het leuke van deze ook: je naam staat groot op de startnummer i.p.v een nummer. En zo wordt je ook echt persoonlijk aangemoedigd. Hoe leuk! In de laatste paar 100m naar de finish werd ik ingehaald door de eerste marathon loper. Uhh,… die loopt dus gewoon nog eens een keer zo hard dan ik. Weerhield me er niet van nog een klein eind sprintje te maken en zo het finish-podium op te rennen! Wauw! Ik heb het weer gedaan. En weer sneller. 2:37:32 zelf geklokt. 2:37:34 in de eindlijst van de uitslagen. Was was ik trots op mezelf. En nog steeds nu ik dit type. Echt waar. Ik mag onder de meeste hardlopers dan wel niet snel lopen, ik doe het toch maar even. En een halve marathon zijn toch echt 21 lange kilometers. Die ik deze keer zo goed als geheel hardlopen gedaan heb. En dat voelt goed, heel goed!

Na de finish mijn medaille trots in ontvangst genomen en snel mijn tas opgehaald. Even wat droge kleding aan was wel even fijn. Ik ben nog op zoek gegaan naar Ans (en John) omdat ik wist dat zij ergens in het publiek zou staan. Tevergeefs, tussen alle mensen niet kunnen vinden. Zij hebben mij wel zien finishen en naar me geroepen. Maar dat is geheel langs me heen gegaan. Wie weet een volgende keer weer.

Dus ben ik naar het station gelopen, de bus gepakt terug naar de parkeerplaats. In de auto, cruisecontrol aan, beentjes in een chill houding en zo nog enorm nagenietend de afsluitdijk over gesjeesd. Ik voelde me echt super. Totdat ik thuis was en de auto uit moest stappen. Oef! 😉

Ik kan dan ook niets anders doen dan terug kijken op een hele toffe halve marathon daar in het Friese land! Het hele evenement is super goed geregeld. Van start tot finish, perfecte verzorging. Ook al het publiek langs het parcours. Wat ik ook niet verwacht had. Zo veel enthousiasme, super! Dat maakt het toch ook voor je als loper.

En met dit resultaat en goed gevoel ga ik me vanaf nu verder focussen op de 10EM Dam tot Damloop in september. Dat zal de volgende wedstrijd gaan worden. Zal ik ook hier, na Miami, Hoorn en Sneek, een PR gaan lopen?! Mijn snelste 10Em staat genoteerd in 2013 alweer. Eindtijd was toen 2:03:02. Met wat ik afgelopen zaterdag in Sneek liep moet dat gaan lukken. We gaan het zien, we gaan het meemaken. Ik ben al zo blij dat het lopen na zo een lange tijd eindelijk goed gaat. En goed blijft gaan. Even afkloppen hoor. Dat maffe been van mij kan er zo weer anders over gaan denken. Maar daar ga ik niet vanuit. Lekker lopen en genieten!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *